Ik zit nu in ons mooie huisje in Ayacucho, terwijl het regent, wat me mooi de kans geeft om eindelijk weer eens een blog te schrijven. Want de tijd vliegt hier echt voorbij en achter de computer zitten is dan ook niet mijn favoriete tijdverdrijf. Maar wat dan wel, tja waar zal ik dus mee beginnen..
Cachorros is natuurlijk het grootste deel van mijn tijdsbesteding en ook daar staat de tijd niet stil dus lijkt me dat het beste begin. De afgelopen weken zijn er weer ontzettend veel mooie momenten geweest.
Het is zo leuk wanneer je de kleintjes naar bed brengt en ze vragen om je Nederlandse slaapliedje en het zelf ook nog bijna mee kunnen zingen, wel het liefst 5x natuurlijk. Of eigenlijk liever Ik ben vandaag zo vrolijk horen, maargoed dat is mijn troef om ze uit bed te krijgen ‘s ochtends.
Of als ze voortaan uit zichzelf hun tanden gaan poetsen (nadat ik wekenlang achter ze aan heb gerend met de tandpasta en de preek dat de chica’s er niet van houden als je uit je mond stinkt) en dan heel trots hun adem komen laten ruiken.
Ook kijken ze heel stoer een film over geesten en maar zeggen dat ik de enige ben die bang is, maar daarna wel vragen of ik alsjeblieft mee naar buiten wil om de bezem te pakken en dan heel schijterig je handje vastpakken.
Het geeft ook echt een goed gevoel om met de wat ouderen echt goede gesprekken te hebben, bijvoorbeeld over pesten of gewoon over vanalles en nog wat.
Af en toe voel ik me ook echt een juffrouw die seksuele voorlichting geeft, want dat is echt een hot thema hier (ook niet gek als je naar de rest van de samenleving kijkt). Allerlei vragen over seks, en van de kleintjes bijvoorbeeld; als iemand niet je enamorada (geliefde) is, mag je die alleen maar een kusje op de wang geven he?
Wat ook echt een top moment was, ik ben met een van de jongens voor zijn super goede gedrag ceviche (het gerecht van Peru, heerlijk trouwens) gaan eten. Dat we met de moto taxi gingen was al geweldig, maar dat we ook naar een “echt” restaurant gingen, maakte gewoon dat hij even sprakeloos was, zo schattig. Hij was echt helemaal gelukkig, hoe mooi het was, hoe lekker het eten was en hoe gezellig de muziek was. Zo lief en eigenlijk zo bijzonder dat je met zoiets kleins iemand zo blij kunt maken. Wat natuurlijk ook echt veel zegt over hun achtergrond.
Waardoor het ook echt extra mooi is als ze je hun vertrouwen geven. Je smelt toch als een jongen je een knuffel komt geven en zegt dat ie van je houdt, en al helemaal als het degene is die in het begin je aanwezigheid totaal niet op prijs stelde. Wat me nu ook al doet beseffen dat het heel moeilijk gaat zijn om de jongens straks weer achter te laten.
Om jullie even een indruk te geven van mijn leven als profesora hier.
Natuurlijk zijn er ook minder leuke momenten bij Los Cachorros. Als een jongen het gewoon even gehad heeft en je dus ook letterlijk niks goed kunt doen, of als een jongen wegloopt. Dat zijn moeilijke momenten, maar natuurlijk horen die er ook bij en de meesten zijn ook erg leerzaam.
Naast Cachorros er is natuurlijk ook nog een leven is Ayacucho. Het leven hier is gewoon ontzettend relaxed waardoor ik me sowieso al heel goed voel. En het is altijd gezellig in huis, lekker niks doen, borrelen, koken of parrillas (BBQ’s) houden met de goddelijkste dingen; St. Jacobsschelpen, scampis, ossenhaas, prehistorische vissen en niet te vergeten mojito’s.
Verder een paar heel leuke uitstapjes gedaan de laatste tijd. Eind april met Annemieke een weekendje weg geweest naar Vilcashuaman toen we voor het eerst samen een heel weekend vrij hadden. Dat was echt heerlijk! We waren echt kapot van al het werken en stappen van de weken daarvoor, dus we hebben ook echt dik gerelaxed, maar ook echt ontzettend genoten van de mooie omgeving. Het is een heel klein en vooral rustig stadje, met een aantal mooie Inca ruines. Toen we ‘s ochtends na een hobbelig en vooral heerlijk ruikend ritje aankwamen, een hostel gezocht en gaan ontbijten. Tijdens het ontbijt vroegen kregen we een 6jarige gids mee die met ons op pad ging om de Inca uschno (soort tempel) te laten zien. Lekker bijdehand kind, maar hij wist de weg wel, dus dat was mooi. Ontzettend mooi bouwwerk, en de verhalen erbij waren ook indrukwekkend. Het feit dat dit ook de tempel was van de eerste Inca koning Pachacutec, was natuurlijk helemaal bijzonder.
Daarna op een mooi kerkhof even van het uitzicht over de schitterende vallei genoten en maar terug naar het hostel, want we waren natuurlijk de zonnebrand vergeten. Toen gelunched en smiddags de omgeving gaan verkennen. Op de campo genoten van alle mooie uitzichten en de ongelofelijke rust! Uiteindelijk nog op zoek geweest naar een paardenwedstrijd die maar een kwartiertje lopen zou zijn, maar na een kwartier was het nog een half uur, en na een half uur was het nog een uur, heerlik Peruaans, dus dat maar opgegeven. ‘s Avonds echt vroeg gaan slapen en wat was dat heerlijk. De volgende dag nog de Inca baden opgezocht, maar dat was niet heel speciaal, wel nog een heel bijzondere steen tegengekomen. Waarin het bloed van 2 geliefden werd gegegoten als ze gingen trouwens en als het dan via de 2 uitgeslepen weggetjes beneden tegelijk bij elkaar kwam zou het een goed huwelijk worden en anders niet. Nog heel lang met een vrouwtje uit het dorp staan kletsen, en dan kom je ook echt niet weg, maar toch het busje in om naar een meer boven in de bergen te gaan. Omdat niemand ons kon vertellen hoe laat het laatste busje naar Ayacucho ging een beetje in de stress, maargoed we wilden het toch zien, dus maar gegaan. Super mooie plek, daarna nog kennis gemaakt met een familie die op het land aan het werken waren, schattig omaatje die ons allemaal heerlijke gekookte aardappelen toestopte en uiteindelijk gingen we daar weg met bijna 10 kilo aardappelen, hoe handig. Uiteraard rolden die ook over de vloer toen we de bus instapten later in Ayacucho, klungels dat we ook zijn. Maar eerst hadden we nog heel veel geluk dat we toch nog terug konden naar Ayacucho, want het laatste busje zat gewoon ramvol. Maar onze taxichauffeur blokkeerde gewoon de weg en uiteindelijk gingen er gewoon 2 mannen voor ons op het dak zitten, zodat we toch nog mee konden, hoe lief! Terug in Ayacucho lekker pizza gegeten om het geslaagde tripje af te sluiten. Top weekend!
Daarnaast ben ik afgelopen week 5 dagen naar de Selva (de jungle) geweest. Was echt heerlijk! De partner van Alanya heeft daar zelf een huisje gebouwd, dus dat was natuurlijk de ideale gelegenheid om het daar eens te gaan zien. Een heel klein en schattig dorpje, Valle Esmeralda, waar iedereen elkaar natuurlijk kent en je het dorp dus ook niet zomaar doorloopt zonder iedereen uitgebreid gedag te zeggen. Leuk om mee te maken. Gesocialized en biertjes gedronken met de dorpsgenoten dus, maar vooral genoten van de super mooie natuur! Echt prachtig! Vanuit het huisje kijk je ook op een dorpje aan de andere kant van de rivier waar echt nog de inheemse bevolking woont. Verder lekker gechilled in de rivier, beetje gewandeld en gewoon genoten van de rust. Ook nog in het riool van Valle Esmeralde terechtgekomen. We zagen kinderen zwemmen op wat we dachten een super mooie plek, dus wij daarheen gewandeld. Maar overal zakte je een beetje weg in het zand, maar we dachten toch een veilig plekje gevonden te hebben. Dus Peter eerst, maar die zakt tot zijn bovenbenen in het drijfzand, dus ik wil hem eruit trekken, maar ik schiet gewoon in de split, ook half in het zand, dus daar zaten we dan in de meest onmogelijke positie. Met een beetje geluk toch eruit gekomen, maar we konden dus wel helemaal onder de modder (wat dus echt gewoon half stront was) teruglopen naar het dorp en gewoon net doen of er niks aan de hand is. Klasse.
De laatste dag vroeg weggegaan om naar de watervallen in Pichari te gaan. Super mooi gewandeld daar en daarna genoten in een soort natuurlijk bubbelbad. Helaas nog wel over een steentje gestruikeld (waarna we nog een flink eind naar beneden moesten strompelen en nog 16u ipv 10u in de bus, feest), dus nu ben ik helemaal een bezienswaardigheid in de stad, want nu ben ik niet meer alleen gringa, maar een manke gringa, ideaal. Maargoed, dat mocht het tripje niet bederven, want ik heb echt genoten.
Verder gaat de tijd dus echt belachelijk snel voorbij, en begin ik stiekem al te denken dat het nog maar zo kort is, en aan alle dingen die ik nog wil doen. Wat me nog meer doet beseffen dat ik extra hard moet genieten.
Veel liefs
. Maar juist daardoor is het zo fijn om hier te werken! Verder mogen Annemieke (de andere vrijwilligster) en ik af en toe zelfs samen turnos draaien, echt leuk!